Style pływackie

Styl dowolny(z ang. freestyle, front crawl)

Kraul, najpopularniejszy styl wśród pływaków, gdyż jest stylem najszybszym. Mimo swojej popularności jaką uzyskał poprzez "modę" na triathlon, jest stylem najtrudniejszym do opanowania. Niestety świadomy, naprzemienny ruch ramion i nóg jest trudniejszy do nauczenia, niż jednoczesna praca rękami i nogami jaki występuje w motylku i żabce. Żeby tego było mało, trzeba jeszcze dołożyć efektywny oddech nie zaburzając stylu. W kraulu dominują jego dwie podstawowe odmiany, które różnią się synchronizacją pracy ramion.

                         Pierwsza z nich to tzw. kayaking. Kajakowa praca ramion polega na tym, że w czasie gdy jedno ramię wchodzi do wody, przeciwne kończy fazę odepchnięcia (minęło linię barków), zapewniając stały napęd. Ten typ kraula najczęściej widoczny jest wśród sprinterów, szczególnie tych, którzy pływają z dużą częstotliwością ruchów. Występuje także u pływaków, którzy oddychają na obydwie strony (co trzeci ruch ramion). Przykładem stosowania kayakingu u sprinterów może być P. Van de Hoogeband lub A. Popov.

Synchronizacja, w której dłonie pływaka spotykają się z przodu, przed linią barków, określana jest jako catch-up. Ten typ kraula stosowany jest u pływaków, którzy wykorzystują swoją "pływalność" i równowagę
w wodzie. Opływowe ułożenie ciała pozwala łatwo prześlizgiwać się przez wodę.
Dokładankowa praca ramion stosowana jest przede wszystkim przez kraulistów na długich dystansach, czego przykładem jest kraul prezentowany przez Sun Yang'a lub naszego rodaka Sebastiana Karasia, który we wrześniu pokonał Kanał La Manche.


Sprinterów charakteryzuje wyższe ułożenie ciała na wodzie aniżeli pływaków długodystansowych. Częstotliwość pracy ramion u kraulistów pływających „kayakingiem” jest wyższa niż przy kraulu „dokładankowym" (catch-up). Charakterystyczna dla współczesnego kraula jest także synchronizacja pracy ramion i nóg. Sprinterzy najczęściej stosują kraula sześciouderzeniowego, natomiast pływacy specjalizujący się na dystansach długich stosują bardziej oszczędne odmiany, np.4 uderzenia lub pływają kraulem 2-uderzeniowym, który jest znakiem rozpoznawczym Total Immersion.

 




Budowa i doskonalenie stylu metodą Total Immersion
-
 wpływ ćwiczeń (mini umiejętności) na
technikę pływania w pełnym stylu

 

Pozycja łyżwiarska (SKATE)

  • nauczy Ciebie układać ciało w pozycji opływowej na boku,
  • poczujesz równowagę między przednią a tylną częścią Twojego ciała oraz ustabilizujesz ułożenie boczne,
  • zrozumiesz istnienie "szyn" po których suniesz.

Układając ciało na boku patrz w dno, wyprostuj ramię dotykając barkiem żuchwy. W ten sposób Twoje ramię ułożone jest na "szynie", rozluźnij wyciągniętą przed siebie dłoń i skieruj palce w dół.

Drugą dłoń oprzyj na udzie, tak jak gdybyś trzymał ją głęboko w kieszeni i łokieć przyciągnij do ciała, wtedy będziesz maksymalnie opływowy. Nogami pracuj delikatnie, tylko dla utrzymania pędu po odbiciu (praca w cieniu ciała)
Zmień stronę po przepłyniętej długości.
Opływowe ułożenie ciała na "SZYNIE" jest jednym z najistotniejszych elementów do opanowania
w budowie efektywnego kraula.


Sekwencja zmiany pod wodą (SpearSwitch)

  • nauczy Ciebie jak dynamicznie układać ciało na obydwu szynach w sposób opływowy,
  • zaczniesz przeszywać wodę niczym włócznia, posuwając się do przodu,
  • przytrzymanie cierpliwej dłoni na "szynie" pomoże w zrozumieniu jak daleko jesteś w stanie
    poszybować, przy przenoszeniu ciała z jednej "szyny" na drugą.

     

    Zmiana suwakowa (SwingSwitch)

  • ćwiczenie to uczy, jak generować napęd, wykorzystując siłę bioder i ciężar ramion przeszywających wodę,
  • pozwoli Tobie zrozumieć jak ciężar ręki zawieszonej na wysokości ucha, korzystnie wpływa na poprawę Twojej równowagi,
  • wzmacnia cierpliwy chwyt i pomoże w nauce dwu uderzeniowej pracy nóg.

  Początkowo wykonuj maksymalnie dwa "switche", kontrolując poprawność ułożenia ciała na szynie, po ich wykonaniu. Prowadź łokciem na zewnątrz, zrób pauzę z wysuniętym ramieniem. Przygotuj przeciwległą nogę do kopnięcia. Przekłuj wodę zawieszoną ręką, torując drogę dla ciała.

 

 

 

 

Przejście do pływania w pełnym stylu

Budowa stylu to przede wszystkim wyzbycie się złych nawyków, których wyeliminowanie będzie wymagało ogromnej cierpliwości i koncentracji. Początkowo nie wykonuj więcej niż dwa cykle (cykl = ruch lewego i prawego ramienia) bez oddechu lub z oddechem w pozycji zrównoważonej. Koncentruj się w danym momencie tylko na elemencie który ćwiczysz, jeden punkt koncentracji uwagi, aż do perfekcji. Dla zwiększenia komfortu i lekkości ćwicz na płytkiej wodzie, pomoże to Tobie w utrwaleniu prawidłowego ruchu w pamięci mięśniowej.
Wybierz jeden z niżej wymienionych elementów jako punkt koncentracji uwagi do ćw. pełnego ruchu ramion:



  • prowadź łokciem,
  • nieważkie ramię (pełne rozluźnienie),
  • ramię od wyjścia z wody aż do wejścia porusza się po "szynie" (w lini prostej),
  • przeciwne ramię przytrzymuj cierpliwie zakotwiczone, gotowe do zmiany
  • hopka-wyobraź sobie tyczkę wystającą z uszu, przerzuć nad nią dłoń i wsuń ramię do wody,
  • wsuwaj ramię pod ostrym kątem, jak do rękawa,
  • zamień ciężar wchodzącej ręki na energię aby przerzucić ciało na drugą "szynę",
  • "zabierz wodę" ramieniem cofającym (nie szybciej niż Twoje ciało porusza się do przodu),
  • zanim wykonasz kolejny cykl sprawdź ułożenie ciała na szynie.

Styl grzbietowy (z ang.backstroke)

Styl długoosiowy w którym to ciało obraca się wzdłuż dłuższej linii naszego ciała, czyli osi kręgosłupa. "Grzbiet" to styl uważany za najprostszy do nauczenia, ze względu na stały dostęp do powietrza. Wszystko jednak ma swoją cenę, mianowicie płyniemy do tyłu i nie mamy kontroli nad tym co nas spotka, ale z pewnością ta utrata komfortu jest porównywalnie o wiele, wiele niższa niż skupianie myśli na wykonaniu prawidłowego oddechu. Styl ten nazywany jest kraulem na plecach, ponieważ minimalizacja oporu wody odbywa się na tej samej zasadzie co w kraulu na piersiach, po przez wydłużenie ciała oraz rotację. Napęd generowany jest na tych samych zasadach, czyli przenoszeniu ciężaru ciała z jednej strony na drugą (prawo, lewo).

Niedoceniany styl pływacki, rzadkość pływalni, w większości przez uczniów poziomu "0". Zobaczyć świetnego grzbiecistę w rzeczywistości sprawia zmianę postrzegania pływania tym stylem...Uważam że kto nie potrafi pływać na plecach powinien się tego nauczyć. Dlaczego?

Bezpieczeństwo jeżeli jesteś stałym bywalcem krytej pływalni, to z czasem napewno spróbujesz pływania w naturalnym zbiorniku. Płynąc z dala od brzegu nagła utrata sił spowodowana niespodziewaną kontuzją nie da Ci szansy na powrót do brzegu.

Każdy kraulista powinien pływać grzbietem, wiąże się to z treningiem mięśni przeciwstawnych. Mięśnie by mogły być silniejsze i pracować wydajniej muszą posiadać tzw. mięśnie pomocnicze. W obydwu stylach wykorzystujemy te same mięśnie tyle że ruch jest odwrócony, te które się kurczyły zaczynają się wydłużać i odwrotnie. Pływanie na grzbiecie to idealny masaż dla zmęczonych mięśni kraulowych.

Styl motylkowy (z ang. butterfly)

"Delfin" cieszy się mianem najbardziej wyczerpującego i trudnego do nauczenia spośród czterech stylów pływackich. Głównym powodem jest bezsensowna szarpanina i brak koordynacji ruchowej. W stylu motylkowym przenoszenie ciężaru ciała, oraz generowanie napędu odbywa się na krótkiej osi (linia bioder). Podstawą jest ekonomiczne pływanie i umiejętność rozluźnienia, wtedy pływanie motylkiem będzie satysfakcjonujące i miłe dla oka. Z doświadczenia...nie znając metody Total Immersion, pływanie motylkiem było dla mnie abstrakcją i przysłowiową górą lodową nie do zdobycia.
Jeżeli opanujesz pływanie tym stylem, jestem przekonany że zwiększysz świadomość swoich umiejętności, które są niezbedne w pozostałych stylach pływackich, mianowicie:
- wyczucia wody i rytmu
- opływowego ułożenia ciała
- trzymania wody i opanowania siły płynącej z mięśni tułowia.
Można by się pokusić o stwierdzenie, że kto nauczy się umiejętnie pływać motylkiem, prawdopodobnie będzie dobrze pływał pozostałymi stylami. Trenując metodą TI, każdy jest w stanie nauczyć się, jak pokonać 25m motylkiem bez zbędnego wysiłku, a następnie jak łatwo zwiększyć dystans i radość z każdego treningu...Terry Laughlin, twórca metody nazwał styl betterfly Zmiana literówki w nazwie, wiele wniosła do nauki pływania tego stylu.

Styl klasyczny(z ang.breaststroke)

Styl pływacki nazywany żabką, jest najpopularnieszym stylem pływackim na całym świecie, prawdopodobnie dlatego iż pozornie uważany jest za najłatwiejszy do nauczenia, co uważam za złudne. W żabce, podobnie jak w "delfinie" przniesienie ciężaru ciała odbywa się na krótkiej osi ciała (linia bioder). Jest to najwolniejszy styl pływacki, ze względu na opór czołowy, który swoje maksimum osiąga w fazie oddechowej. Klasyk jest specyficznym stylem, ponieważ zasadniczą część (faza poślizgu) spędzamy pod wodą, całkowicie zanurzeni w tak zwanym wyleżeniu, jak również jedynym, w którym siła napędowa pochodzi z pracy nóg. Styl klasyczny nadaję się do rozwijania wytrzymałości oraz umiejętności pływania na długich dystansach bez zatrzymywania, bo faza wyleżenia w pozycji opływowej i wyważonej zapewnia nam odpoczynek. Żeby prawidłowo technicznie pływać klasykiem, trzeba więcej uwagi poświęcić na zrozumieniu pływania, oporu wody jaki pojawia się z każdym naszym ruchem w wodzie.

W żabce metodą TI, występują trzy punkty koncentracji integrujące całe ciało:
- opływowe ułożenie ciała
- przyspieszenie biodrami
- przeszywanie wody niczym włócznia

Osoby, o których mówi się że są urodzonymi żabkarzami mają doskonałą elastyczność stawów skokowych, kolanowych i biodrowych. Daje im to niebywałą przewagę nad "zwykłymi" pływakami przy wymachu nogami (kopnięciami) który jest głównym napędem stylu klasycznego. Jednak każdy może nauczyć się: opływowości, przeszywania i przyśpieszenia na tyle wydajnie żeby dobrze pływać żabką.

Script logo
Design marcinkaczmar.pl